‘Ik kan ze wel vermóórden, die choleralijers!' Het is overduidelijk dat ome Ed, de vaste stamgast van Nico's snackbar, weer op zijn praatstoel zit. Wij, de andere mannen aan tafel, luisteren gedwee. ‘Ik heb me me levenlang de touwtyfus gewerkt. Mag ‘ie gerust weten. Ik ben 30 jaar postbode geweest en 15 jaar gevangenisbewaarder. Ik weet wat buffelen is, jochie.' Ome Ed kijkt mij aan. ‘Ik ben me levenlang om 6 uur opgestaan. Gelukkig was er iemand die begreep dat je niet kan blijven werken, dat je op je ouwe dag een paar centen nodig hebt. Die man was de enige premier die dit land heeft gehad die wérkelijk begreep wat de burger wilde: Willem...

Je zit in een sleur. Geef het maar toe. Je doet alles hetzelfde, iedere dag. Je eet hetzelfde ontbijt, rijdt dezelfde route naar hetzelfde werk. Je leest iedere dag dezelfde krant, gaat naar dezelfde supermarkt om dezelfde dingen te kopen, je kijkt naar dezelfde tv-programma's, je trekt dezelfde kleren aan en denkt aan dezelfde dingen. Dag in, dag uit. Sleur: de grootste vijand van een gelukkig leven. Deze week vielen een aantal nieuwsberichten op die bewijzen dat er  heel veel te zien en te beleven is als je de andere kant uitkijkt. Letterlijk zelfs: een soldaat die tijdens de parade voor Obama naar de kersverse president zwaaide, is zes maanden geschorst. Geloof me, die...

De inauguratie van Obama overschaduwde deze week het droeve nieuws van het overlijden van Gerrit van der Valk. Zeer onterecht. Het bericht van zijn dood was voor velen minstens zo belangrijk. Inmiddels heeft het leven mij geleerd dat blijdschap en verdriet vaak hand in hand gaan. En zie: de een wordt beëdigd, de ander wordt beëindigd. Het leven van Gerrit van der Valk was een bewogen leven. Zakelijk een geslaagd man, die zijn doelen bereikte door bikkelhard werken en nuchter maar creatief ondernemerschap. Zo kozen Gerrit en zijn broer Arie als beeldmerk voor hun onderneming een tropische vogel: de toekan. Waarom een toekan? Geen idee. Omdat je d'r naar toe kan? Het...

De president begon goed: hij liet iedereen in de kou staan. Maar hij verwarmde zijn miljoenenpubliek met een vlammende speech; ik heb er van genoten, was op enige momenten zelfs tot tranen geroerd. Amerikanen zijn doordrenkt van vals sentiment - maar als het écht is, dan hou ik het niet droog. Wat een spreker, heerlijk. De rillingen liepen, alsof ik erbij was, over mijn rug. Ik weet niet veel meer van wat hij zei, maar ach, dat deert niet. Het leven bestaat uit een paar mooie momenten; de rest is schade beperken. Dit was zo'n mooi moment. De vrieskou in Washington veroorzaakte wél een minpuntje: duizenden mensen konden het terrein niet op, omdat de organisatie...

Mijn oudejaarsconference gemist? Geen nood. De conference is ook online te bekijken: Bekijk hier deel 1 en deel 2 .     Tot 31 januari blijven deze links actief. Veel plezier! Grr Sjaak