Denkend aan Griekenland, zie ik……Demis Roussos. U kent ‘m vast nog -   die zwetende Baardmans met zijn uitpuilende bolbuik. Hij zong alsof hij een slof sigaretten per dag rookte, over zijn longen. Kreunend en steunend waggelde Demis Roussos, de vleesgeworden Griek, door de jaren ’70. En tóen dacht ik al : die heeft een te grote broek aan. Nana Mouskouri was ook Grieks. Een magere, spichtige zangeres - haar handelsmerk was een hoornen brilmontuur dat rechtstreeks uit het Pleistoceen stamde. Zowel Demis als Nana lachten hun tanden bloot alsof er niks aan de hand was. Met de kennis van nu had ik toen al kunnen weten dat Griekenland voor een...

‘Krég nâh niks - Gerrie! Ben je weer eens in het land?’ Ome Ed schuift een stoel bij aan onze stamtafel in de snackbar. Het komt inderdaad niet vaak voor dat Gerrie er is. Hij heeft al jaren geleden zijn kroeg verkocht en renteniert aan een of ander Costa in Spanje. ‘Waarom ben je hier?’, vraag ik. ‘Ik moet straks naar een familiebarbecue op Ockenburgh. Doet mij een Spa Geel, Magtin.’ ‘Was het druk op Schiphol?’, vraagt deze, terwijl hij met een soepel gebaar een paar halve literflessen ontkurkt. ‘Ongetwijfeld’, zegt Gerrie, ‘maar ik ben via Rotterdam gevlogen.’ Ome Ed knikt instemmend....

Agnes weg, ons Camiel weg, en nu ook Wouter weg. ‘Ik ga er helemaal voor!’, riep Wouter vorige week nog. Maar zijn beslissing om te vertrekken was al voor de gemeenteraadsverkiezingen genomen. Puur en onversneden kiezersbedrog, als u het mij vraagt. De reden voor vertrek: Wouter vindt zijn privéleven belangrijker dan de politiek (lees: hij is de ruzies thuis spuugzat). Dat vind ik ook, dus dat begrijp ik volkomen. En laten we eerlijk zijn: een echt staatsman is Wouter Bos nooit geworden. Is dat erg? Welnee. Niet iedere schildpad haalt het tot aan de zee. Zijn imago was ook tanende; de glans van dat lekkere kontje was er inmiddels wel vanaf. Geloofwaardig was Bos al...

Een groep Haagse docenten en studenten gaat vandaag stemmen met een hoofddoekje op, in navolging van een leraar uit Eindhoven. Met deze ‘hoffelijke’ aktie protesteren zij tegen de PVV, die heeft aangekondigd dat hoofddoekjes verboden moeten worden bij gemeentelijke (of door de gemeente)gesubsidieerde instellingen. Nu gaat het mij even niet om het politieke onderwerp, maar om het ludieke protest: deze leraren gebruiken hun hoofd om te stemmen. Zou het niet fantastisch zijn als meer mensen dat zouden doen, met hun hoofd stemmen? Er zijn veel meer creaties te bedenken die je op je vleespet kan draperen om je stem meer kracht bij te zetten. Versier u hoofd met een...

‘Het lijken wel kontaktadvertenties’, zegt Martin, die samen met zijn broer Paul de krant bestudeert. Voor ons, op de stamtafel van Nico’s snackbar, liggen twee pagina’s opengeslagen. We turen naar de pasfoto’s van de nieuwe volksvertegenwoordigers uit Den Haag en omstreken. ‘Met wie zou jij nou een beschuitje willen eten, Ome Ed?’, zegt Paul. Ome Ed buigt zich voorover en staart naar de gezichtjes. ‘Kijk dan! Kijk die namen dan! Allemaal buitenlanders! Rabin Baldewsingh. Hasan Küsük. Rajesh Ramnewash. Abdoe Khoulani. Mustafa Okcuoglu. Rachid Guernaoui. Abderrahim Kajouane. D’r zit geen blanke meer bij!’...